Dordrecht was Holland, voordat Amsterdam het werd. De stad kreeg als eerste stadsrecht, sloeg eeuwenlang het geld van het gewest, en dwong via het stapelrecht elk schip met wijn, hout of graan om hier aan te leggen. In het Augustijnenklooster kwamen in 1572 twaalf steden in het geheim bijeen en legden ze de basis voor een onafhankelijk Nederland. In 1618 vergaderde half protestants Europa hier zeven maanden lang. En toen nam het water het weer terug. Na de Sint-Elisabethsvloed van 1421 verdronk het achterland, kwam Dordrecht op een eiland te liggen en konden schepen de stad omzeilen. Rotterdam en Amsterdam groeiden door. Dordrecht niet — en juist daardoor staat de middeleeuwse binnenstad er nog vrijwel gaaf bij. Deze wandeling is een lus die begint en eindigt bij de Grote Kerk, en volgt die ene draad langs veertien stops: de scheve, onvoltooide toren, de Grotekerksbuurt waar Johan de Witt werd geboren, het stadhuis dat als Vlaamse lakenhal begon met het monument voor de gebroeders De Witt op de Visbrug, het Scheffersplein, de Voorstraat die in werkelijkheid een dijk is, het Hof van Nederland, de Doelstraat waar de Synode van Dordrecht plaatsvond, het Muntpoortje, het Zeepaert aan de Wijnstraat, het Groothoofd aan het drierivierenpunt, de Kuipershaven met de Damiatebrug, de Wolwevershaven, Huis Van Gijn aan de Nieuwe Haven en tot slot het Blauwpoortsplein.